Bazı insanlar unutulmaz. Sadece hatırlanacak kadar uzaklaşırlar.
Benimde hayatımdan çıkarmak istediğim, ama bunu gerçekleştiremediğim insanlar ile dolu hayatım. Dışarıdan bakınca çok kolay gözüküyor. Hayatım akışın da devam ediyor.
Ama bazen bir sokakta,bir şarkıda, bir anıda rastgeliyorsun. Çünkü bazı insanlar hayatımızdan yalnızca bir kapıdan çıkıp gitmiyorlar.
Onları çıkarmak için çok uğraşıyorsun. Kapıyı tamamen kilitlemek için. Ama bir bakıyorsun evindeki bir odada. Sen unutmaya çalıştıkça zihnin onları yaşatmak için seninle savaşıyor.
Benim için bana acı veren insanları çıkarttım bende.
Önce çok üzüldüm. Sonra deli gibi kızdım. En sonunda susup “umrumda değil” dedim.
Ama neden umrumda olmayan biri her adı geçtiğinde canımı bu kadar yakıp, zihnimde eski bir odayı açıyordu. Adını bile duyduğumda bütün günümü mahvediyordu.
Onları hayatımda geri mi istiyorum?
Hayır, ben onların bende bıraktığı halimi özlüyorum.
Ben seni değil, senin yanında ki kendimi özlüyorum.
Çünkü bir kişiyi hayatından çıkardıktan sonra onu unutmaya çalışırken sürekli onu düşünürsün. Geceleri onunla olmayan diyaloglarını canlandırırsın gözünde. Belki hiç olmayan bir özrünü duyarsın kulaklarında.
Sonrasında yeni birgün doğar. Bazı şeyleri yalnızca zihnimizde yaşayabildiğimizi farkederiz. Ve gerçek hayat, bütün güzel ihtimallerini bir çöpe atar.
Anılarınızdan başka birşey kalmaz elinde.
Ama birşeyin anlamlı olması, onun sonsuza dek süreceği anlamına gelmez.
Birinin sana iyi gelmediğini bilerek onu kendinde tutmaya devam etmek.
Onu özlemek.
Zihnimde her ne kadar koca bir “bitti” kelimesiyse, kalbim hala bazı zamanlar geçmiş zaman kullanmasını beceremiyor.
Sanırım tam da bu yüzden bazılarını hayatımdan çıkarmayı beceremedim. Çünkü onları hayatımdan çıkarırsam, kendimden de bir parçayı söküp atacağımı zannettim. Ama yeni yeni farkediyorum ki onları unutmak zorunda değilim.
Bazı izler benimle kalabilir.
Çünkü o izlerin etrafında nasıl yaşayabileceğimi öğrendim.
Birgün ismin seslenildiğinde birşey hissetmeyebilirim. Şarkımız çaldığında aklıma gelebilir ama canımı acıtmayabilir.
Unutmak tam olarak bu.
Hiç hatırlamamak değil.
Anılarım da mı varlar?
Kalsınlar.
Ama oldukları yerde kalsınlar.
Geçmişim de yaşasınlar.
Kim bilir belki ileride birgün içimde yaşattığım insanlara “size artık kırgın değilim, sadece sizinle aynı yerde değilim.” Diyeceğim.
Bazıları hayatımızdan çıkmaz. Biz onların yanından geçer gideriz.
Sen yeni bir sabaha uyanırken, o aynı anının içinde dönüp dolaşır. Artık içinde sana bir ağırlık olarak yaşamaz.
Hikâye olurlar.
Tıpkı rafında olan altı çizilmiş, sayfası katlanmış, okuyup bitirdiğin bir kitap olurlar.
Bazı anılar geçmişte kalır.
Bazı isimler yalnızca hatırlanır.
Bazı kapılar kapanır.
Bazıları hayatında önem taşıyan bir cümle iken, artık bitmiş bir paragraf olurlar.
Sana da yalnızca o sayfayı çevirmek kalır.


